KONUK YAZAR SELAHATTİN GEZER SİZLER İÇİN YAZDI...
Okul yıllarında Erzurum'da ziyaret ettiğim türbelerde, şükürler olsun, Fâtiha okumayı ihmal etmezdim. İzmir'e yerleşeli uzun yıllar oldu. Fakat zaman zaman özellikle Abdurrahman Gazi, Hasan-ı Basrî Hazretleri ve Oltu'da ziyaret ettiğim Mısrî Zinnun Hazretleri aklıma gelir. İnsan, Allah dostlarının kabirlerinde okuduğu Fâtihalarla sanki mânevî bir bağ kuruyor. Aradan yıllar geçse de o ziyaretler, o güzel insanlar gönül dünyasında yaşamaya devam ederler. Erzurum'da Hasan-ı Basrî Hazretleri adına bilinen ziyaretgâha her uğradığımda Fâtiha okuduğumu hatırlıyorum. Delikanlılık yıllarımda ise Oltu Kalesi'nin içindeki türbeyi ziyaret etmiştim. Öğrendiğim kadarıyla burada medfun bulunan zat, Çıldır Eyaleti kadısı Zinnun'dur. Mısrî Zinnun olarak bilinen bu zat, 1655 yılında Oltu Kalesi'nde şehit düşmüştür.
'YAŞAMAYA DEVAM EDİYOR'
Çocukluk hafızamda yer eden bu ziyaretlerin, yıllar sonra bile gönül dünyamda iz bırakacağını o zaman elbette bilmiyordum. Erzurum'da Hasan-ı Basrî Hazretleri adına bilinen yapının Yukarı Hasan-ı Basrî Mahallesi'nde bulunduğunu, ancak onun gerçek kabrinin Basra'da olduğunu sonradan öğrenmiştim. Hasan-ı Basrî Hazretleri'nin Erzurum'a geldiğine dair tarihî bir bilgi bulunmamaktadır. Dolayısıyla burası onun gerçek kabri değil, adına nispet edilen bir ziyaretgâhtır. Buna rağmen çocukluğumda o mekânda Fâtiha okumuş olmam, gönlümde ayrı bir hatıra olarak yaşamaya devam ediyor. Demek ki bazen bir mekân, tarihî kimliğinden bağımsız olarak insanda güzel hatıraların ve muhabbetin kapısını aralayabiliyor. Bugün Hasan-ı Basrî Hazretleri yine aklıma geldi. Üzerine düşünmediğim zamanlarda bile bazen birdenbire gönül dünyamda beliriyor. Ben de kendisini hayırla yâd edip Fâtiha okudum. İnsan, bazen yıllar önce yaşadığı bir hatıranın bugün gönlünde nasıl bir karşılık bulduğunu daha iyi anlıyor.
'BİR GÖNÜL İNSANI' Asıl mesele, kabirlerin taşından veya toprağından ziyade, orada yatanların hayatından ibret alabilmektir. Ziyaretlerimizi Allah rızası için dua etmek, ölümü hatırlamak ve o güzel insanların hayatlarından ders çıkarmak niyetiyle yapmalıyız.
'SEVGİ İNSANIN SERMAYESİ'
Düşününüz; bir insan, Resûlullah'ın mübarek hanesinin mânevî iklimine yakın bir ortamda yetişiyor, sahâbenin sohbet ve duasına mazhar oluyor. Sonra bu bereketli iklimin izlerini kendi hayatına taşıyarak kendisinden sonraki nesillere aktarıyor. Hasan- ı Basrî Hazretleri'nin kıymetini biraz da bu tarihî ve mânevî silsile içerisinde düşünmek gerekir. Onun hayatında beni etkileyen hususlardan biri de sahâbe nesliyle tâbiîn nesli arasında kurduğu bu gönül köprüsüdür. Sahâbenin yaşadığı iman, fedakârlık ve teslimiyet ikliminden beslenmiş; ilmi, zühdü, takvası ve hikmetli sözleriyle kendisinden sonraki nesillere örnek olmuştur. Aslında insanın gönül dünyasını şekillendiren şeylerden biri de kimi sevdiğidir. Sevgi, insanın sermayesidir. Fakat her sermaye gibi onu da doğru yerde kullanmak gerekir. Kimi seviyoruz, kime hayranlık duyuyoruz, kimin hayatını kendimize örnek alıyoruz? Bunlar basit sorular değildir. Çünkü sevdiğimiz insanlar, farkında olsak da olmasak da düşüncelerimize, tercihlerimize ve davranışlarımıza tesir eder.
'YALNIZCA SÖZDE KALMAMALI'
Bazen bir sevgi bile insana rehberlik eder. Allah'ın sevdiklerini severseniz, o sevgi size bir pusula olur; yönünüzü gösterir. Sahâbeyi, Allah dostlarını ve güzel ahlâk sahibi insanları sevmek, onların hayatlarından ibret almak, insanın kendi istikametini bulmasına vesile olabilir. Elbette sevgi yalnızca sözde kalmamalı; sevdiğimiz insanların ahlâkından, merhametinden, ihlâsından ve Allah'a bağlılığından kendi hayatımıza da pay çıkarmalıyız. Bütün Allah dostları, insanlığın önüne ışık tutan birer kandil gibidir. Onların hayatlarını okumak, hatıralarını yaşatmak ve güzel yönlerini örnek almak, geçmişe duyulan bir özlemden ibaret değildir. Bugünümüzü güzelleştirmek ve yarınımızı daha doğru kurmak için de bir imkândır. Hasan-ı Basrî Hazretleri'nin benim gönül dünyamda ayrı bir yeri var. Belki çocukluk yıllarımda okuduğum bir Fâtiha, belki de onun sahâbe neslinden taşıdığı mânevî miras, yıllar sonra bile kendisini hayırla anmama vesile oluyor. Ne mutlu, sevgisini doğru yere yöneltebilenlere! Çünkü bazı insanlar bu dünyadan göçerler ama arkalarında bıraktıkları muhabbet, asırlar sonra bile başka gönüllerde yaşamaya devam eder. Son söz: Başta Peygamber Efendimiz'e (s.a.v.), sahâbeye ve Allah dostlarına bir Fâtiha okursunuz; gönlünüzde bir iz bırakırsınız. Siz unutsanız da onlar unutmazlar.
