Şöyle dedi taksi şoförü: "Aranan PKK'lıların fotoğraflarını ezberledim, ben yakalayacağım. İki gündür herkesi izliyor ve takip ediyorum"... Dedim ki, "İnsan insana benzer, nasıl emin olacaksın? Kısa boylu, kirli sakallı esmer genç erkek dolu ortalık"... Dedi ki: "Çok dikkatliyimdir, görür görmez hafiften yaklaşır ve arabayla çarparım, sonra yanına gider bakar ve emin olurum. Eğer o değilse çok çok özür diler, bir şeyi olsa da olmasa da hastaneye götürürüm. Vatandaşlık görevim icabı! Ama eğer oysa yandı!"... Cevap veremedim, genç adamın aklından türlü sorunlar, sorular geçmekteydi belli. İstanbul'da herkes paranoyaklık sınırında, defalarca yazdım biliyorsunuz. Hatta bu terör olayları başlamadan, daha doğrusu İstanbul tehdit altına girmeden de öyleydi; İstanbul insanlarında ciddi bir gerginlik var. Elbette tıbbi bir netlik içermiyor, paranoyak söylemim. Tuhaflığı, acayipliği ve anormalliği anlatmak adına diyorum; yoksa her şey basit kalacak. Sadece "İstanbul tuhaf" desem çok ama çok hafif kalacak dostlarım.
NE İŞİN VAR HARBİYE'DE?
Her neyse, şoför benim nasıl tepki verdiğimi görmek için olsa gerek aynayı tam yüzümü görecek şekilde ayarladı ve "Senin çantanda bomba olup olmadığını nasıl anlayacağım mesela? Çok zor bu şehirde yaşamak abla"... "Dur" dedim, "Sen önce PKK'lıyı ne yapacaksın onu söyle". Aynayı biraz daha düzeltti, göz göze geldik. "Teslim edeceğim tabii yetkililere, sen ne sandın?" dedi ve devam etti: "Öyle ya, senin mesela bugün Harbiye'de ne işin var? Kaç gündür uyarı yapılıyor ablacığım, buralarda dolaşma. Bir arkadaşın yakını duymuş, hatta cebine özel bir mesaj gelmiş..." diye başladı cümlesine, ben tamamladım: "Bir duyum almış, 22 veya 23'ünde bomba patlayacakmış"... "Demek sen de duydun" dedi. "İstanbul'da herkes bundan bahsediyor ya, nasıl duymayayım?" dedim. Bir yakınına haber ya da mesaj gelmeyen yok. Herkesin yakını üst düzey bir görev yapıyor sanki. Allahım sen bu insanların aklını koru. Son cümlemi kendi kendime söyledim, ağzımda geveleyerek.
ÇANTAN DA AMMA BÜYÜKMÜŞ!
Harbiye'den Gayrettepe'ye gidiyordum ve hayatımın en kısa ve sıkıcı, berbat taksi yolculuğu oldu. "Bak kimse yok sokaklarda, neden?". "Neden olacak" dedim, "Herkes tedirgin, bombadan terörden korkuyor". Takdir etti cümlemi, "Aynen öyle güzel ablam, hafta sonu cepten para verdik patrona, tamamen zararla kapadım iki günü. Nerede bu insanlar, sence saklanıyorlar mı bir yerlerde?"... Camdan dışarı bakarak cevap verdim, göz göze olmak sinirimi bozdu, yol boş olsa da, yola bakmıyordu kendini özel TİM mensubu sanan şoförüm. "Evlerinden çıkmıyor insanlar, saklanmak demeyelim. Kimsenin içinden gelmiyor dışarı çıkmak. Ne moral kaldı ne neşe!"... İneceğim yere geldik nihayet, parayı uzatırken, "Keşke bu kadar yakına gitmeseydin, konuşuyorduk ne güzel" dedi, birden ciddileşti "Çantan da kocamanmış!"... Bilemedim ne diyeceğimi, "Hayırlı işler"den gayrı... Deli miydi, tepkisi normal miydi, sokaktaki vatandaş bu halde miydi? Kafamda türlü sorular; terör bu hale getiriyor ölmeyeni, geride kalanı. Hızlı hızlı yürüdüm, sokak bomboştu...
