İzmir'de gece denize baktığında bazen şehir gerçek değilmiş gibi gelir. Vapur ışıkları suyun üstünde kırılır, rüzgar bir anda yön değiştirir, insanlar yavaşlar... O anlarda hayat kısa süreliğine başka bir dünyanın kapısını aralar sanki. Fantastik hikayeler tam olarak o kapıdan doğar. Mesela Gulyabani... Bizim fantastik anlayışımızın içinde her zaman biraz masal, biraz korku, biraz da mahalle sıcaklığı vardır. Gerçek ile hayal birbirine karışır. İnsan neye inanacağını tam bilemez ama anlatılan hikayenin içinde kaybolur. Bir de The Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring var. Çok daha büyük bir dünya, çok daha büyük savaşlar... Ama özünde yine aynı şey anlatılır: Dostluk, cesaret ve umut. Yüzük sadece bir nesne değildir orada; insanın içindeki karanlığın sembolüdür. İşte fantastik türü bu yüzden özeldir. Çünkü aslında hiç var olmamış dünyalar üzerinden, çok gerçek duygular anlatır.
ÇOCUKLUĞA DÖNDÜRÜR
Ejderhalar, büyücüler, gizli krallıklar... Hepsi birer metafordur. İnsan korkularını bazen gerçek dünyada anlatamaz. O yüzden onları başka evrenlere taşır. Ve belki de en büyük kaçış budur. Ama fantastik hikayeler sadece kaçmak için değildir. Bazen geri dönmek içindir. Çocukluğa, hayal kurabildiğimiz günlere, imkansızın mümkün göründüğü zamanlara... Çünkü büyüdükçe insanlar gerçekçi olmaya başlar. Hayal kurmayı küçümser. Oysa insanı ayakta tutan şey bazen gerçekler değil, ihtimallerdir. İzmir'de küçük bir çocuk vapurun camından dışarı bakarken denizin altında bir şehir hayal edebilir. Bir yetişkin ise sadece trafiği düşünür. Aradaki fark yaş değil aslında. İnandıkları şeyler. Fantastik filmler bize şunu hatırlatır: Dünya, gördüğümüzden ibaret olmayabilir.
EN GÜÇLÜ SİHİRDİR
Belki gerçekten başka evrenler yoktur. Belki büyü diye bir şey de yoktur. Ama umut vardır. Ve bazen umut, en güçlü sihirdir. Sinema bunu dev savaşlarla anlatır. Hayat ise çok daha küçük anlarla. Birinin sana yeniden güven vermesi... Uzun zaman sonra yeniden heyecan duymak... Kaybettikten sonra tekrar ayağa kalkmak... Bunların hepsi biraz büyüdür aslında. Ve belki de en güzel gerçek şudur: İnsan, hayal kurmayı bıraktığında büyü bozulur.
