Tüm Türkiye sabah alarmlarını kurdu. Kimisi evinde kimisi yolda telefonundan kimisi de meydanlara kurulan dev ekranlardan bu heyecana ortak oldu. Dile kolay tam 24 senelik bir özlemdi bu. O zamanın çocukları, bugünün çalışanları, müdürleri, patronları. Hatta kimisi evli ve çocuklu oldu. Evet o zamanda ilk maçımızda mağlup olmuştuk. Fakat o yenildiğimiz takım turnuvayı şampiyon tamamlayan Brezilya'ydı. Şimdi tek tek kadrolara baktığımızda. Yaratıcılık bizde, oyun aklı bizde, oyun sıkıştığında kilidi açacak ayaklar da bizde. Fakat sonuç Avustralya'nın 2-0'lık üstünlüğü oldu. Fizikli ve temaslı bir oyun benimseyen rakibimize karşı maçı çeviremedik. Yediğimiz gollerde de sınıfta kaldık. Henüz bir şey bitmiş değil. Ay-yıldızlılar, Paraguay ve ABD'yi mağlup edebilecek güce sahip.
Aynı ruhla saldıracağız
Tabi bu sonuçta hatalarımızın başında gelen şey taktik anlayışımız. Forvetsiz oynuyoruz. Şimdi diyecekseniz bu taktik bizi buralara getirdi diye. Fakat ilk günden beri kazandığımızda da kaybettiğimizde de ben her zaman bu konuda Montella'yı eleştirdim. Milli takımımızda her zaman bir forvet oyuncusu olmuştur. Dikkat edin Barış Alper çıkıp Kenan oyuna girince sol kanattaki etkinliğimiz arttı. Üzerine bir de 85. dakikayı değil de Barış ile birlikte Kerem'i de çıkarıp Deniz'i oyuna alsaydık rakip ceza sahası içinde daha etkili olurduk. Ne olursa olsun ister tecrübeli ister tecrübesiz olsun herkes kendi mevkisinde oynamalı. Maçın ardından yaptığı açıklamada Kerem'i koruması bir teknik adam için önemli elbette. Fakat hatalarını görerek inat etmek de olmaz. Şimdi oyuncularımızdan beklentimiz Bülent Korkmaz, Tuncay Şanlı, Arda Turan, Volkan Demirel, Tümer Metin, Hakan Ünsal, Ümit Davala, Mehmet Aurelio gibi yüreklerini ortaya koymaları. Kalan iki maç çok kritik. Artık millilerin ellerinden geleni yaparak hasret kaldığımız başarılara yenileri eklemeleri gerekiyor. Evet işimiz zor olabilir. Fakat biz zoru seven ve yıkılmak bilmeyen bir milletiz.
