Türk müziğinin efsanesi Barış Manço, aramızdan ayrılmasının 27. yılında hala milyonların gönlünde yaşıyor. '7'den 77'ye' programı ve unutulmaz şarkılarıyla nesilleri büyüten sanatçıyı özlemle anıyoruz.
80'lerde Pazar sabahları kahvaltı sofrasında otururken herkes aynı anda aynı şeyi merak ederdi. "Acaba Barış Abi bugün hangi şehrimize gidecek?" veya "Hangi ülkeyi ziyaret edecek?" Barış Manço ile 7'den 77'ye programının başlangıç yılı 1988'dir. Bu tarihin benim için şöyle bir önemi daha var. Çocukken aldığım ilk kasetin de tarihi aslında. Tabii ki bir Barış Manço kaseti o da. "Sahibinden ihtiyaçtan" Sırasıyla şu şarkılar vardır bu kasette: A Yüzü: Nane Limon Kabuğu, Ahmet Bey'in Ceketi, Affet Beni, Gönül Ferman Dinlemiyor, Ömrümün Sonbaharında B Yüzü: Anahtar, Kalpler Beraber, Zehra, Sakız Hanım ile Mahur Bey, Sahilde. Ezberlemiştim hepsini. Küçük mavi kasetçalarımıza takıp takıp dinleyerek, dinlemekle de kalmayıp söyleyerek geçti o yıllarım.
"OKULA GELECEKMİŞ"
"Kul Ahmet erken kalkar, haydi ya nasip derdi/Kimseler anlamazdı, ya nasip ne demekti/Herkes gömlek giyerken, Ahmet ceket giyerdi/Konu komşuya dert oldu Kul Ahmet'in ceketi" veya "Gönül ferman dinlemiyor bu ayrılık çok acı/Gönül ferman dinlemiyor yok mu bunun ilacı?" O yıllarda okulda bir söylenti "Barış Manço bizim okula gelecekmiş." Ben de bir heyecan ki sormayın. Kahverengi çantamın kulpundan tutup eve nasıl koşturduğumu dün gibi hatırlıyorum. Önüme gelene söylüyorum. "Barış Manço bizim okula gelecekmiş." Gelmiyor Barış Abi. Gelmekten vazgeçtiğinden değil, biri uydurmuş ben de bu haberi aklımca büyütmüşüm. Sene 1989.... Yeni kaseti "Darısı Başınıza" tüm kasetçilerde. Çocukluğumun geçtiği Mersin'de sanırım kaseti ilk alan benim. Kasetçi daha kepenklerini kaldırırken yanındayım. Açılış parçası Kara Sevda. Şarkının girişi tam da o anki hislerime uyuyor. "Nasıl anlatsam bilemiyorum, içim içime sığmıyor" O sıralar yine aynı söylenti. "Barış Manço bizim okula gelecekmiş" Bu kez öyle körü körüne inanmıyorum. Fakat içim yine kıpır kıpır. Gelir mi ki? Gelirse Kara Sevda'yı söyler mi ki? Gelmiyor Barış Abi. Gelmekten vazgeçtiğinden değil biri uydurmuş yine."
TAM DA BUGÜN...
Sene 1999... Yine bir Şubat ayı... Tam da bugün... Askerdeyim... Yemekhanede tabldottan bulgur pilavını kaşıklıyorum. Televizyonda adını unuttuğum bir spiker "Barış Manço'yu kaybettik" diyor. Kaşık çene hizamda kalıyor. Pazar sabahları, kahvaltı sofraları, Sahibinden İhtiyaçtan, Darısı Başınıza, mavi kasetçalar, Kul Ahmet'in Ceketi, hepsi birer birer gözümün önünden geçiyor. Kaşık bir süre çene hizamda duruyor. Çatlamış dudağımda ne bir ses ne de nefes. Bugün Barış Abi aramızdan ayrılalı 27 sene oldu. Hala dinliyorum şarkılarını. En çok da favori şarkım, Yine Yol Göründü Gurbete'yi. Arada Karşıyaka Vapur İskelesi'nin yanı başındaki heykeline bakıyorum uzaktan. Kuşlar konuyor omuzuna. Ve yine bir şarkısı takılıyor aklıma. "Eh Barış abi, aşk olsun, aç koynuna kuş konsun." Seni unutmadık, unutulmayacaksın.
