Mimar Özcan Ergiydiren'in Samiha Ayverdi'nin manevi evlatlarından olduğunu evvelce yazmıştım. Genç Özcan'ın Samiha Hanım'a kendine ait bir defter verip, yazdıklarıyla ilgili fikrini istediği anlaşılıyor; Ayverdi'inin bu konudaki görüşleri şöyle: "Gelelim defterine... Yavrum bu mevzuda fazlası ile müşkülpesend olduğumu itiraf etmek zorundayım. Evet son derece ince eleyip sık dokuduğum halde, onları okuduktan sonra haz ve şükrandan Allahıma hamd ettim. Özcan'cığım, bunlar alelade yazı değil, Cenab-ı Hakk'ın sana bir iltifat ve tebessümü. Bu defter, sadece muhteva, yani manevi değer bakımından zengin değil, bir san'at, mitoloji kültürü ve lisan bakımında da müjdeli." Ne ki, Ayverdi henüz 21 yaşındaki öğrencisini şımartmak istemez, onun yetişmesi için yol gösterici olur ve der ki: "Ancak, sana bir yandan bu beşareti (müjdeyi) verirken, bir yandan da kendini, henüz yolun başında ve başlangıcında olarak kabul edip, çalışmalarına ona göre hız, haz ve bereket verecek surette planlaman, ilim, irfan ve hikmetle azami derecede mücehhez olmak yoluna girmen gerek. (...) Şu halde oğlum umumi kültürünü, bilgi kaliteni artırıp yükselmeye bak... Bu mevzuda bir plan hazırla ve ona göre çalış." Genç Özcan'ın bu öğüdü tuttu ve zengin bir kültür birikimine sahip oldu. Söz konusu mektuptan sonra Hocasının takdirine mazhar olan bu yazıları 1957'de "O" adıyla bastırdığı anlaşılıyor. Bu kitaptan birkaç alıntı yapacağım. İnsan-Tanrı ilişkisini şöyle dile getirir:
HAK KATINA SESLENİŞ
"Rabbim! Herkesin gönlünü bir ayrı hevesle doldurup bir aleme salmışsın. Kimini şehvete, kimini servete, kimini ikbale müptela kılmışsın. Kimine küçücük arzular, kimine kocaman ihtiraslar vermişsin. Bazısının mayasına bir sevgi katmış, bazılarını aşkına susuz yaratmış, bazılarını bir faniye esir etmişsin. Sonra kendin bu alemin binbir köşesine, ağaçların yaprağına, denizlerin mavisine, çiçeklerin kokusuna, insanların kalbine saklanmış. 'Hadi, demişsin. Arayın, bulun beni!' Özcan Bey'in Yaradan'la arası hoş olmalı ki, O'na şöyle nazlanır: 'Seninle yarışmadayız Tanrım; biz daima hata ve isyan etmedeyiz ve sen hep lütfetmedesin / Mümkün mü ki mahluk Halikı geçsin?" Gönlünün sultanına şöyle yakarır: "Ateş olsan alev alev, pervanen olurdum; sırrına can vermek için. / Bir kıpkızıl gül olsan, su olurdum; rengine boyanmaya. / Bulut olsan gökyüzünde, toprak olur, şerha şerha yarılırdım susuzluktan. / Bir yüce dağ olsan eğer, 'hey dost!' diye bağırırdım, 'hey dost' diye işitmeğe, sana kul, köle olmam gerek. / Mademki sultan oldun gönül memleketine, / Fakat olamıyorum. Sana kul bile olamıyorum."
LA FAİLE İLLALLAH
Ve bir tevhid şiiri: "Öyle rahmetle dolmuş ki bu akşam / La ilahe illallah / Kandil kandil aydınlık için / Ta uzaklarda ezan / Öyle yeşil, öyle serin / La ilahe illallah. Artık duyuyorum ki derin derin / Ne vuslatın, ne hasretin / Senden değil, / La faile illallah Hiç bilmedik bunca zaman, ah! / La faile illallah Ne aşık ben, ne maşuk sen / La mevcude illallah. İnan, kalblerde aşk, gözlerde ışık / Hep o gizli hazineden. / Yaprak diye, çiçek diye, bulut diye oldu peydah / La mevcude illallah. / La mevcude illallah."
