Göztepe artık "iyi oynadı ama…" cümlelerinin arkasına saklanacak bir takım değil. Bu takım ya hedefe yürüyecek ya da kendi hikâyesini yarım bırakacak. Geçen hafta sahada gördüğümüz şey, sıradan bir galibiyet değildi; bu, Avrupa'ya göz diken bir takımın karakter beyanıydı.
Karşısında öyle herhangi bir rakip de yoktu. Trabzonspor gibi fizik gücü yüksek, direnci kolay kırılmayan bir takıma karşı oynuyorsun. Ama ne oldu? Göztepe sahaya korkarak değil, ezerek çıktı. Baskı kurdu, oyunu dikine oynadı, rakibi hataya zorladı. İşte fark burada.
Janderson… Bu isim artık sadece "çalışkan oyuncu" diye geçiştirilemez. Sahada resmen savaş verdi. Attığı deparlar, savunmayı yıpratan koşular, o direkten dönen şut… Bunlar tesadüf değil, golün ayak sesleriydi. Ve o gol geldiğinde kimse şaşırmadı. Antunes'in "al da at" pasında yaptığı vuruş, bir forvetin özgüvenini anlatıyordu. Net, temiz, acımasız.
Ama asıl mesele şu: Bu takım bunu neden her maç yapmıyor? Madem bu tempo var, madem bu iştah var, o zaman kaybedilen puanların izahı ne? İç sahada bırakılan her puan bugün Avrupa yolunda ayağa dolanan bir zincir değil mi?
Savunmada Heliton ile Onuachu'nun mücadelesi… İşte futbol bu. Fizik, temas, inat… Ama bu sertliği sadece böyle büyük maçlarda mı göreceğiz?
Göztepe kararını vermek zorunda. Ya bu oyunu standart haline getirip Avrupa'ya yürüyecek ya da yine "kaçan fırsatlar" sezonu olarak tarihe geçecek. Çünkü bu lig affetmez. Bir hafta alkışlar, ertesi hafta unutur.
Net konuşalım: Bu takımda potansiyel var. Ama potansiyel, tabelaya yansımıyorsa hiçbir anlamı yok. Avrupa hedefi lafla değil, her hafta sahaya koyulan iradeyle kazanılır
