Bir zamanlar evlerin en görünür köşesinde bir saat asılıydı. Akrep ve yelkovanın hareketini izler, her saat başında duyulan sesi tanırdık.
Şimdi zamanı cebimizde taşıyoruz.
Ama hiç olmadığı kadar zamansız mı yaşıyoruz? Salonun duvarında, mutfağın kapısının üzerinde ya da koridorun tam karşısında... Neredeyse her evde mutlaka bir saat bulunurdu. Kimi ahşap çerçeveli, kimi büyük rakamlı, kimi de her saat başında ses çıkaran eski modellerden. Evdeki herkesin gözü zaman zaman ona takılırdı. Sabah işe yetişirken, okuldan dönmeyi beklerken, misafir geleceği zaman ya da gece uyumadan önce... Duvar saatleri yalnızca saati göstermezdi. Evin ritmini belirler, günün nasıl geçtiğini hatırlatırdı.
Zamanın ilerlediğini gözümüzün önünde görürdük. Bugünse telefonlarımızda, bilgisayarlarımızda, otomobillerimizde ve akıllı saatlerimizde sürekli saate bakabiliyoruz. Fakat zamanı görmekle onu hissetmek aynı şey mi?

SİNEMA ZAMANI SEVER
Sinemada saatler çoğu zaman sıradan bir dekor değildir. Bir bombanın patlamasına kalan dakikaları, yetişilmesi gereken bir treni, son bir görüşmenin yaklaşan vaktini ya da hayatın geri döndürülemez akışını anlatırlar.
Christopher Nolan'ın Interstellar filminde zaman, hikayenin en güçlü unsurlarından biridir. Bir gezegende geçirilen kısa bir sürenin Dünya'da yıllara karşılık gelmesi, zamanın herkes için aynı şekilde akmadığını çarpıcı biçimde gösterir. Cooper'ın çocuklarından uzak kaldığı yıllar, yalnızca bir bilimkurgu hikâyesinin parçası değil, kaçırılan hayatın da simgesidir. In Time filminde ise zaman doğrudan bir para birimine dönüşür. İnsanlar yaşamlarını sürdürebilmek için zamana ihtiyaç duyar, sahip oldukları süre kadar hayatta kalabilir. Film, zamanı yalnızca ölçülen bir şey olmaktan çıkarıp insanın en değerli varlığı haline getirir. Belki de sinemanın saatlerle kurduğu ilişkinin nedeni budur. Çünkü bir saat yalnızca kaç olduğunu göstermez; bazen ne kadar az vaktimiz kaldığını, bazen de ne kadar çok şeyi ertelediğimizi hatırlatır.
BİR SAATİN SESLERİ
Duvar saatlerinin kendine has bir sesi vardı. Özellikle geceleri ev sessizleştiğinde duyulan tik taklar, zamanın ilerlediğini hatırlatırdı. Bazen insanı rahatlatır, bazen de uykusunu kaçırırdı.
Bir odada yalnızken o ses, evin içinde hayatın devam ettiğini hissettirirdi.
Duvar saatleri artık eskisi kadar göz önünde olmayabilir. Pek çok evde yerlerini dijital ekranlara, akıllı cihazlara bıraktılar. Ancak onların bize hatırlattığı gerçek hala aynı: Zaman, sahip olduğumuz ama biriktiremediğimiz tek şey. Geçmişe dönüp baktığımızda çoğu zaman kaçırdığımız fırsatları, ertelediğimiz hayalleri ve yeterince vakit ayıramadığımız insanları hatırlıyoruz.
Bir gün daha fazla çalışsaydık, bir gün daha erken gitseydik ya da bir telefon görüşmesini ertelemeseydik diye düşünüyoruz. Oysa saatin akrep ve yelkovanı geriye dönmüyor. Ne kadar gelişmiş cihazlar kullanırsak kullanalım, geçen zamanı geri getiremiyoruz.
Duvar saatleri belki evlerimizden uzaklaştı. Fakat asıl kaybetmememiz gereken şey, hayatın akıp gittiğini fark edebilmek.
