İzlerken her atakta veya her savunmada arada zamanda yolculuk yaparak, bir geçmişe gidip bir günümüze dönerek yaşadık belki de maçı. 2002 Dünya Kupası'ndaki TürkiyeÇin maçı ile başlayan galibiyet serimizde Son Mohikan Ümit Davala'yı, Senegal'i yıkan İlhan Mansız'ı hatırlayıp ardından 6 sene sonra Terim'in takımının Hırvatistan, Çek Cumhuriyeti zaferlerine geçiş yaparak Arda'yı, Nihat'ı, Semih'i anımsadım maç süresince. O zaman yapmıştık, yine yapabilirdik. Maça bir gün kala üstelik her nasılsa Almanya'nın önde gelen bir gazetesinde kesilmiş cezaya rağmen itiraz edip savunmamızı yapsak da iki maçlık ceza bir şekilde icat edildi. Neler gördük yıllarca, Merih olayında da şaşırmadık esasen. Tüm bu masa başı oyunlarına karşın gücümüzü bilerek kontrollü bir şekilde başladık maça. İlk yarı her şey istediğimiz gibi gitti. Üstelik Merih yoksa Samet vardı. O da zaten görevinin bilinciyle cevabı yapıştırdı.
MAÇI KOPARABİLİRDİK
Aslında ikinci yarının başlarında da yine istediklerimizi gerçekleştirdik. Arda'nın şutu bulsa belki maçı alıp koparabilirdik de. Fakat ne olduysa son 20 dakikada oldu. Öyle kötü bir kafa golü yedik ki moralimizi alt üst oldu. Peşi sıra ikinci gol de gecikmedi ve ayarımız iyice kaçtı. Buna rağmen son bölümde neler kaçırdık neler. Koeman'ın da maç sonu dediği gibi 'tutkulu' oyunumuzu son ana kadar sürdürdük. Zeki, Kerem ve Semih'in vuruşları çizgiyi geçse, skoru uzatmaya taşıyabilsek maçı alıp götürebilirdik. Evet her şeyi dört dörtlük yapmadık ama iyi mücadele ettik. Bir de Montella zamanında müdahale etse belki ayarı kaçan taraf Hollanda olacaktı. İnadını kıramadı, çözümde de geç kaldı. Yanlışları bir kenara bırakırsak gerçek olan bir şey var isterseniz ondan bahsedelim. Türkiye'nin ayak seslerini Avrupa'nın dört bir yanı duydu. Şimdilik buraya kadar gelebildik. Bundan sonra daha ötesi olursa hiç şaşırmayacağız. Bu takım daha da tecrübe kazanacak. Ve karşımıza çıkan her rakip mutlaka bu turnuvadaki gücümüzü anımsayacak.
